Kategoria

Popularne Wiadomości

1 Punkt kulminacyjny
Jakie powinno być leczenie po usunięciu polipa endometrium w macicy: zalecenia lekarzy i informacje zwrotne od kobiet
2 Punkt kulminacyjny
Czy mogę pić witaminę E w przypadku opóźnionej miesiączki i jak to zrobić prawidłowo?
3 Choroby
Dlaczego co miesiąc przyszedł przedwcześnie, powody
4 Owulacja
Żółte wydzieliny i opóźnione miesiączki
Image
Główny // Owulacja

NMC w ginekologii


Różne naruszenia cyklu miesiączkowego (NMC) są dziś bardzo częstym zjawiskiem, prawie co druga kobieta zna problemy nieregularnego cyklu. Rozpoznanie NMC w ginekologii ustala się, jeśli:

  • miesięczny skąpy (mniej niż 50-80 ml) lub obfity (ponad 150 ml);
  • czas trwania cyklu miesiączkowego jest krótszy niż 21 dni lub dłuższy niż 35 dni;
  • krwawienie miesiączkowe trwa krócej niż 3 dni lub dłużej niż 7 dni;
  • miesiączce towarzyszy silny ból w okolicy brzucha.

Przyczyny i leczenie NMC

Ważne jest, aby pamiętać, że diagnoza NMC w ginekologii jest tylko objawem konkretnej choroby, której obecność doprowadziła do niepowodzenia układu hormonalnego.

Przyczyny NMC są bardzo zróżnicowane. Tymczasowe naruszenie cyklu może być wywołane przez stres i niepokój, bardziej przedłużone - przez zakaźne, zapalne, a nawet nowotworowe choroby narządów płciowych i innych narządów wewnętrznych, urazy pourazowe lub zaburzenia endokrynologiczne.

W ginekologii istnieje tendencja, gdy diagnoza NMC jest podawana dziewczętom i kobietom z dziedziczną predyspozycją do choroby. Możliwe są również wrodzone wady żeńskich narządów płciowych.

Aby ustalić przyczynę i zalecić odpowiednie leczenie NMC, konieczne są co najmniej trzy środki diagnostyczne:

  • badanie profilu hormonalnego kobiety;
  • rozmaz bakteriologiczny z pochwy;
  • Ultradźwięki - USG w NMC jest konieczne, aby wykluczyć wrodzone i nabyte patologie narządów miednicy.

Leczenie NMC ma na celu wyeliminowanie podstawowej przyczyny naruszenia. Tak więc kobieta może potrzebować terapii hormonalnej, fizjoterapii, kompleksów odżywczych i witaminowych, leków przeciwzapalnych i przeciwbakteryjnych, a nawet operacji.

NMC w okresie rozrodczym jest zawsze problemem dla kobiety, która chce zajść w ciążę. Na szczęście, przy pomocy nowoczesnych technik terapii, charakter przepływu cyklu miesiączkowego może być znacząco skorygowany, nawet w przypadku diagnozy NMC w większości przypadków, występuje ciąża.

Rodzaje zaburzeń miesiączkowania

Najczęściej diagnozowane typy zaburzeń miesiączkowania:

  1. NMC według rodzaju oligomenorrhea. Takie zaburzenie objawia się w rzadkich (w odstępach czasowych 40-180 dni) i krótkich (do 2 dni) miesięcznych okresach. NMC typu oligomenorrhea są diagnozowane u trzech kobiet na sto, najczęściej choroba jest wrodzona u młodych kobiet.
  2. Hiperpolymorazę typu NMC. Naruszenie to charakteryzuje się krótkim (14–20 dni) cyklem miesiączkowym i obfitym i długotrwałym (ponad 7 dni) krwawieniem miesiączkowym. NMC typu hiperpolymenorhea są niebezpiecznie możliwe z obfitą utratą krwi i najczęściej występują na tle poważnych chorób ginekologicznych.
  3. NMC według typu metrorrhagia. Charakteryzuje się spontanicznym krwawieniem, które nie jest związane z cyklem miesiączkowym. NMC typu krwotok jest prawdopodobnie najpoważniejszym naruszeniem, ponieważ prawie zawsze wskazują na poważne choroby żeńskich narządów płciowych (erozja, mięśniak, polipy, rak szyjki macicy, guzy jajników, ciężkie zapalenie błony śluzowej macicy itp.) rodzaj krwotoku towarzyszy poronieniu i ciąży pozamacicznej.
  4. Krwotok miesiączkowy typu NMC (polimenorrhea). Bardzo częste zaburzenie związane z nadmierną (ponad 150 ml) i przedłużającą się (ponad 7 dni) utratą krwi podczas miesiączki, podczas gdy sam czas trwania cyklu miesiączkowego nie jest zaburzony.
  5. Naruszenie cyklu miesiączkowego (NMC) w okresie przedmenopauzalnym
  6. NMC w okresie przedmenopauzalnym (NMC według typu fizjologicznego oligomenorrhea lub menorrhagia) jest zjawiskiem naturalnym dla każdej kobiety. Wraz z wiekiem funkcja jajników zanika, poziom produkcji hormonów spada, a po 40 latach kobieta ma okres przedmenopauzalny (okres przedmenopauzalny). W tym okresie czas trwania cyklu miesiączkowego jest następnie skracany, a następnie wzrasta, zmieniają się również objętości krwawienia miesiączkowego. Stan ten utrzymuje się przez 6 lat do czasu ostatniej miesiączki.

Diagnoza NMC w ginekologii: co to jest?

Niezwykle ważne dla kobiety jest uświadomienie sobie możliwości zostania matką. Prędzej czy później, ale wszyscy myślą o narodzinach dziecka. Niezbędnym warunkiem poczęcia jest normalne funkcjonowanie układu rozrodczego, którego głównym wskaźnikiem jest cykl menstruacyjny. I każda kobieta powinna monitorować ją co miesiąc, zwracając uwagę na wszelkie odchylenia. I zauważając wszelkie zmiany, należy natychmiast udać się do lekarza. Ale często można spotkać się z sytuacją, gdy po raz pierwszy skonsultują się z przyjaciółmi lub znajomymi. W każdym razie istotne jest pytanie, co to jest NMC w ginekologii i wymaga wyjaśnienia.

Ogólne informacje

Przed rozważeniem naruszeń należy wspomnieć, jakie procesy cykliczne zachodzą w ciele kobiety i jak są scharakteryzowane w normalnych warunkach. Główne zmiany zachodzą w układzie przysadka-jajnik-macica, ale zaangażowane są również inne narządy zależne od substancji hormonalnych. Na cykl menstruacyjny mają wpływ główne regulatory, folitropina i lutropina, które są wytwarzane w mózgu i „monitorują” czynność jajników.

Zwykle cykl trwa od 21 do 34 dni (średnio 28 dni). Po zakończeniu miesiączki, która trwa nie dłużej niż tydzień, dominujący pęcherzyk (pierwsza faza) zaczyna tworzyć się w jajniku. Towarzyszy temu stopniowy wzrost stężenia estradiolu, który stymuluje proliferację endometrium w macicy. W środku cyklu, to jest około 14 dni, następuje owulacja - uwolnienie jaja z dojrzałego pęcherzyka, a na jego miejscu tworzy żółte ciało (druga faza). Ten ostatni wytwarza progesteron, pod wpływem którego endometrium pęcznieje, a liczba komórek gruczołowych wzrasta. Stwarza to warunki do implantacji zarodka. Ale jeśli ciąża nie nadeszła, wszystko zaczyna się od nowa i nadchodzą kolejne miesiączki.

Charakterystyka cyklu miesiączkowego zależy od równowagi hormonów w organizmie kobiety.

Przyczyny i mechanizmy

Wielu już chyba domyśliło się, że NMC jest rozszyfrowane jako naruszenie cyklu menstruacyjnego. Nie jest to jednak skrót powszechnie stosowany w medycynie, dlatego niepożądane jest jego stosowanie. Ta sytuacja jest powszechna wśród wielu kobiet, ale każda ma swoje własne powody. Obejmują one zarówno stany funkcjonalne, jak i pewne stany organiczne - większość z nich jest bezpośrednio związanych z układem rozrodczym. Na przykład cykl menstruacyjny może zostać zakłócony z powodu chorób jajników i macicy:

  1. Polycystic.
  2. Zapalenie przydatków.
  3. Mięśniaki włókniste.
  4. Endometrioza.
  5. Anomalie rozwoju.

Urazy i interwencje chirurgiczne na macicy, takie jak częste aborcje, również przyczyniają się do zmian funkcji rozrodczych. Powszechne choroby są ważne, gdy cierpi całe ciało. Cukrzyca, patologia zakaźna, ciężkie choroby nerek, serca i wątroby oraz onkologia mogą mieć podobny efekt. Jednak pomimo tego znaczna część przyczyn zaburzeń miesiączkowania jest nadal zajęta przez czynniki zewnętrzne:

  • Niedożywienie, niedobór witamin i minerałów.
  • Nadwaga i otyłość.
  • Przeciążenie fizyczne.
  • Stres psycho-emocjonalny.
  • Zmiana stref klimatycznych.
  • Przechłodzenie i przegrzanie.
  • Narażenie na promieniowanie.
  • Przyjmowanie niektórych leków (środki antykoncepcyjne, leki przeciwdepresyjne, antykoagulanty itp.).

Może się to zdarzyć z powodów fizjologicznych, na przykład u nastoletnich dziewcząt, kiedy zaczynają się pojawiać miesiączki, a także u kobiet w wieku 45–50 lat z podejściem do menopauzy. Brak cyklicznego wyładowania jest normą po porodzie i podczas karmienia piersią.

Głównym mechanizmem zaburzeń miesiączkowania jest hormonalna zmiana ciała - zarówno nagła, jak i stopniowa. To narusza ustalone relacje w systemie regulacyjnym i prowadzi do różnych objawów klinicznych.

Cykl menstruacyjny jest zaburzony z powodu różnych czynników zewnętrznych i wewnętrznych, które wpływają na hormony i układ maciczno-jajnikowy.

Objawy

Istnieją różne opcje naruszeń cyklu miesiączkowego. Może nastąpić zmiana w czasie trwania miesiączki, ich częstotliwości i obfitości. Sam cykl jest odpowiednio skrócony lub wydłużony. Możliwe formy kliniczne zaburzeń miesiączkowania obejmują:

  • Brak miesiączki.
  • Algomenorrhea. - bolesne okresy z częstymi zaburzeniami.
  • Zespół hipermenstruacyjny.
  • Zespół hipomenstruacyjny.
  • Krwawienie z macicy.

Pierwszej sytuacji towarzyszy całkowity brak miesiączki przez sześć miesięcy. Mówią o algomenorrhea, jeśli pojawieniu się cyklicznego wyładowania u kobiety towarzyszy zauważalny ból w dolnej części brzucha i ogólne zaburzenia: niedyspozycja, nudności, zawroty głowy i bóle głowy. Jeśli mówimy o zespole hipomenstruacyjnym, to w jego strukturze należy zauważyć:

  • Miąższ miesiączkowy - czas trwania krwawienia miesiączkowego przez ponad tydzień.
  • Nadmierne krwawienie - objętość wydzieliny przekracza 150 ml.
  • Zachorowalność - częste okresy, odstęp między nimi wynosi mniej niż 21 dni.

Sytuacja ta nazywana jest również krwotokiem miesiączkowym. Oczywiście prowadzi to do chronicznej utraty krwi, co wpływa na ogólne samopoczucie kobiet. Niedokrwistość z niedoboru żelaza rozwija się, a z kolei towarzyszy jej ogólne osłabienie, zawroty głowy, szybki puls, blada skóra, łamliwe włosy i paznokcie.

Gdy zespół hipomenstruacyjny rozwija się odwrotnie - mniej miesiączki niż wymaga fizjologia. Jego struktura obejmuje następujące naruszenia:

  • Oligomenorrhea - czas trwania miesiączki to tylko 1-2 dni.
  • Hipomenorrhea - objętość wydzieliny jest mniejsza niż 50 ml.
  • Zapalenie powiek - rzadkie co miesiąc, a przerwa między nimi wzrosła do 35 lub więcej dni.

Występują również cykle jednofazowe, gdy owulacja nie występuje, a pęcherzyk jest albo poddany atreacji (nie miał czasu na dojrzewanie i spustoszenie), albo utrzymuje się (uformowany, ale nie złamany). Następnie występują dysfunkcyjne krwawienia z macicy. Należy pamiętać, że wszelkie nieprawidłowości w cyklu miesiączkowym mogą stać się przeszkodą w poczęciu, a początek ciąży, to znaczy często prowadzi do bezpłodności.

Klinicznie, naruszenia cyklu żeńskiego są połączone w kilka wariantów, z których każdy ma swoje własne cechy.

Dodatkowa diagnostyka

Aby potwierdzić dysfunkcję menstruacyjną, poznać jej charakter i ustalić przyczynę, wymagane jest dodatkowe badanie. Dlatego po badaniu klinicznym i ginekologicznym lekarz przepisuje pewne badania laboratoryjne i instrumentalne:

  1. Podstawowy pomiar temperatury.
  2. Ogólne badania krwi i moczu.
  3. Biochemia krwi (spektrum hormonalne, glukoza, przeciwciała na infekcje, markery nowotworowe itp.).
  4. Analiza wydzieliny z pochwy.
  5. Test PAP (dla nietypowych komórek).
  6. USG.
  7. Kolposkopia.
  8. Histerografia itp.

Może być wymagana konsultacja ze specjalistami pokrewnymi, najczęściej endokrynologiem. I tylko pełny obraz zmian w ciele kobiety będzie kluczem do prawidłowej diagnozy. Na ich podstawie leczą już zaburzenia miesiączkowania, których metody i metody są ściśle indywidualne - są one determinowane przez przyczynę i naturę patologii.

Objawy, przyczyny i leczenie krwawień miesiączkowych u kobiet

Leki krwotoczne są określane przez lekarzy jako ciężkie i ciężkie miesiączki lub nadmierne krwawienia z macicy, które trwają siedem dni. Ten stan może zakłócić nawykowy przebieg życia kobiety i jest dla niej poważnym stresem emocjonalnym.

Klasyczna definicja krwotoku miesiączkowego to utrata ponad 80 ml krwi na cykl, ale wskaźnik ten jest bardzo trudny do zmierzenia. Zamiast tego lekarze wykorzystują częstotliwość wymiany tamponów lub padów do diagnozy.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Dokładna przyczyna krwawień miesiączkowych jest nieznana, ale nierównowaga w ilości żeńskich hormonów, progesteronu i estrogenu, odgrywa ważną rolę. Najczęstszymi przyczynami i czynnikami ryzyka rozwoju tego stanu są:

  1. Nierównowaga hormonalna. Hormony estrogen i progesteron regulują cykl menstruacyjny u kobiet i są odpowiedzialne za pogrubienie wewnętrznej wyściółki macicy (endometrium). Brak równowagi tych hormonów może prowadzić do nadmiernego pogrubienia endometrium i poważniejszych krwawień.
  2. Wiek Dziewczęta w okresie pierwszej miesiączki i kobiety zbliżające się do menopauzy (w wieku 40–50 lat) mają nieregularne cykle miesiączkowe bez owulacji. To bezpośrednio zmniejsza ilość hormonu progesteronu i powoduje silne krwawienie podczas miesiączki.
  3. Guzy macicy. Łagodne odrosty na macicy, takie jak polipy i mięśniaki, które pojawiają się u kobiet w wieku rozrodczym, mogą powodować ciężkie krwawienia miesiączkowe.
  4. Powikłania podczas ciąży. Poronienie lub ciąża pozamaciczna mogą również powodować krwawienie.
  5. Urządzenie wewnątrzmaciczne. Wkładka wewnątrzmaciczna jest małym urządzeniem antykoncepcyjnym umieszczanym w macicy. Ciężkie krwawienie z macicy może być skutkiem ubocznym wkładki wewnątrzmacicznej.
  6. Zaburzenia krzepliwości. Choroba von Willebranda lub dysfunkcja płytek są chorobami genetycznymi. W tym przypadku we krwi nie ma specyficznych białek niezbędnych do krzepnięcia krwi.
  7. Inne zaburzenia. Choroby zapalne narządów miednicy, wątroby, nerek lub tarczycy, a także endometrioza mogą zwiększać ryzyko krwawień miesiączkowych u kobiet.
  8. Leki. Stosowanie pewnych leków przeciwzapalnych i przeciwzakrzepowych może prowadzić do zwiększenia obfitości miesiączki.

Zdarza się, że hypermenorrhea rozwija się dzięki kombinacji kilku czynników.

Objawy patologii

Kobiety z tą chorobą cierpią na krwawienie, które trwa dłużej niż 7 dni w tempie 4-5 i tracą ponad 80 ml krwi dziennie. Potrzeba zmiany ochrony higienicznej prawie co godzinę może być kluczowym objawem diagnostycznym krwawień miesiączkowych.

Jeśli wystąpią następujące objawy, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem:

  • moczenie kilku podpasek lub tamponów na godzinę;
  • potrzeba jednoczesnego użycia dwóch uszczelek;
  • Przebudzenie w nocy, aby zastąpić pad lub tampon;
  • przedłużone krwawienie, które obserwuje się przez ponad tydzień;
  • obecność dużych skrzepów krwi w wydzielinie;
  • niezdolność do codziennych czynności;
  • stałe zmęczenie i ogólne osłabienie (jako oznaki niedokrwistości).

Głównym powodem poszukiwania pomocy medycznej jest dyskomfort u kobiet, które cierpią z powodu nadmiernie ciężkich okresów. Ponadto często ciężkiemu krwawieniu towarzyszy ból.

Klasyfikacja i diagnoza

Zanim zdiagnozujesz chorobę, powinieneś określić dokładną terminologię. W zależności od obrazu klinicznego rozróżnia się następujące typy podobnych warunków:

  1. NMC typu krwotok miesiączkowy - taki sam jak hipermenoza - przedłużone i ciężkie krwawienie z macicy z zachowanym rytmem miesiączki. Rozpoznaje się je przez ponad 7 dni i utratę krwi powyżej 80 ml. Występuje owulacja w takich przypadkach.
  2. Wielordzeniowe krwawienie - krwawienie występujące na tle stale skracanego cyklu miesiączkowego. Miesiączka w tym przypadku trwa mniej niż 21 dni i zwykle towarzyszy jej niepłodność.
  3. Metrrhagia, lub menometorrhagia - krwawienie z macicy, nie charakteryzujące się obecnością rytmu. Często występują po długim braku miesiączki lub oligomenorrhea.

We współczesnej medycynie, do diagnozy krwotoków miesiączkowych i krwotoków, wraz z przyjmowaniem historii, wymagane są dodatkowe testy. Analizy w celu określenia miesiączki:

  1. Badania krwi są wykonywane w celu wykrycia niedoboru żelaza (objaw niedokrwistości) i określenia przyczyn krwawień miesiączkowych. Na przykład można zdiagnozować choroby tarczycy, jajników lub zaburzeń krzepnięcia.
  2. Test Papp Wymaz z szyjki macicy wykonuje się w celu badania, które sprawdza się pod kątem objawów zakażenia, zapalenia i raka.
  3. Biopsja endometrium. Próbka tkanki jest pobierana i sprawdzana pod kątem oznak zapalenia, raka i innych nieprawidłowości. Ta procedura może powodować pewien dyskomfort i ból, podobny do miesiączki.
  4. USG. Ultradźwięki są wykorzystywane do uzyskiwania obrazów macicy, przydatków i jajników, co może pomóc lekarzom w wykrywaniu zmian w tych narządach.
  5. Histeroskopia. Ten test pozwala na bezpośrednią wizualizację macicy przez niewielką kamerę, która jest wkładana przez pochwę i szyjkę macicy.

Kompleks pomiarów diagnostycznych wybiera lekarz po zrobieniu historii indywidualnie dla każdego pacjenta.

Leczenie i zapobieganie

Różne metody mogą być stosowane w celu złagodzenia objawów i leczenia krwotoków miesiączkowych lub krwotocznych. Wybór zależy od wieku pacjenta, historii choroby, pożądanego wyniku i zamiaru zajścia w ciążę w przyszłości. Techniki chirurgiczne są zwykle stosowane u pacjentów, którzy nie reagują na leczenie farmakologiczne.

Metody leczenia:

  1. Terapia hormonalna. Doustne tabletki antykoncepcyjne, hormonalne wkładki wewnątrzmaciczne mogą zmniejszać krwawienia, przywracając zaburzoną równowagę hormonów i zwiększając regularność cykli.
  2. Inne leki. Suplementy witaminowe pomogą wyeliminować niedobór żelaza związany z niedokrwistością. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen, mogą łagodzić skurcze menstruacyjne i zmniejszać utratę krwi. Fundusze, które pomagają zagęścić krew, w niektórych przypadkach przepisywane pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi.
  3. Usuwanie zwłóknienia. Ciężkie krwawienie spowodowane mięśniakami można leczyć usuwając je. Embolizacja tętnicy macicznej zakłóca dopływ krwi do mięśniaków, a skupiona ablacja ultradźwiękowa niszczy tkankę włóknistą. Mięśniaki macicy można również usunąć chirurgicznie. Miomektomię wykonuje się przez małe nacięcia przedniej ściany brzucha lub przez włożenie narzędzi chirurgicznych przez pochwę i szyjkę macicy.
  4. Usuwanie endometrium. Usunięcie lub przerzedzenie błony śluzowej macicy może pomóc w zmniejszeniu ciężkiego krwawienia u kobiet. Ta technika jest stosowana u kobiet, które nie planują ciąży.
  5. Histerektomia. Kobiety, które nadal cierpią na objawy krwotoku miesiączkowego i nie chcą już zajść w ciążę, mogą rozważyć opcję histerektomii, czyli usunięcia macicy. Po operacji kobieta zatrzymuje cykl miesiączkowy i nie może już zajść w ciążę. Procedura ta jest wykonywana w znieczuleniu ogólnym i wymaga hospitalizacji.

Niestety nie zawsze jest możliwe zidentyfikowanie przyczyn rozwoju choroby i zdiagnozowanie głównej patologii. Dlatego w medycynie wyizolowano tak zwane idiopatyczne krwotoki miesiączkowe. Oznacza to, że patogeneza choroby nie zawsze jest jasna.

I chociaż nie ma precyzyjnych zaleceń dotyczących zapobiegania temu schorzeniu, każda kobieta może próbować zapobiegać rozwojowi patologii, które są czynnikami ryzyka. Aby to zrobić, musi uważnie monitorować swoje zdrowie, regularnie odwiedzać ginekologa i profilaktycznie wykonywać zalecane badania.

Krwotok miesiączkowy

Menorrhagia (obfita miesiączka) - utrata krwi podczas miesiączki, przekraczająca normę fizjologiczną (

150 ml). Może być objawem procesów zapalnych sfery żeńskiej narządów płciowych, mięśniaków macicy, dysfunkcji jajników, zmęczenia neuropsychiatrycznego. Pociąga za sobą rozwój niedokrwistości, niepełnosprawności i jakości życia kobiety. Inne powikłania zależą od przyczyny choroby podstawowej. Menorrhagia jest diagnozowana według wywiadu, badania ginekologicznego, ultrasonografii narządów miednicy. W razie potrzeby wykonuje się biopsję i cytologię. Leczenie krwawień miesiączkowych może być terapeutyczne i chirurgiczne.

Krwotok miesiączkowy

Menorrhagia jest jednym z wariantów zespołu hipermenstrualnego (ciężkie miesiączki), w którym regularne krwawienie miesiączkowe trwa dłużej niż 7 dni, a utrata krwi w tym przypadku jest większa niż 100-150 ml. Około 30% kobiet cierpi na obfite i przedłużające się miesiączki, jednak nie wszystkie poruszają problem krwotoków u ginekologa. Rozróżniaj pierwotne krwotoki miesiączkowe, które występują jednocześnie z pierwszą miesiączką, i wtórne - rozwijające się po okresie normalnej miesiączki.

Objawy krwotoku miesiączkowego

Głównym objawem krwawień miesiączkowych są przedłużające się obfite miesiączki z zakrzepami. Długotrwała i ciężka utrata krwi może prowadzić do niedokrwistości, objawiającej się pogorszeniem stanu zdrowia, osłabieniem, zawrotami głowy, rozwojem omdlenia. Często występują krwotoki, krwawienie z dziąseł i nosa, siniaki, siniaki na ciele. W przypadku krwawień miesiączkowych miesiączka jest tak obfita, że ​​kobieta jest zmuszona co godzinę zastępować higieniczny tampon lub podkładkę, a czasem częściej.

Główne przyczyny krwawień miesiączkowych

Przyczynami prowadzącymi do rozwoju krwotoków miesiączkowych mogą być następujące zaburzenia:

  • Niestabilność hormonalna. Zwłaszcza u pacjentów w wieku przedmenopauzalnym i przejściowym. Niestabilność tła hormonalnego w tych okresach fizjologicznych zwiększa ryzyko krwawień miesiączkowych.
  • Choroby układu rozrodczego: mięśniaki, polipy, adenomyoza macicy, zaburzenia czynności jajników. Rozwija się z powodu braku równowagi hormonalnej w organizmie i służy jako przyczyna krwawień miesiączkowych u 80% kobiet.
  • Stosowanie antykoncepcji wewnątrzmacicznej. W tym przypadku krwotok miesiączkowy jest niepożądanym działaniem niepożądanym, które może wymagać usunięcia wkładki wewnątrzmacicznej (wkładki wewnątrzmacicznej).
  • Choroby związane z upośledzoną krzepliwością krwi (na przykład niedobór witaminy K, małopłytkowość), a także przyjmowanie pewnych leków wpływających na krzepnięcie (antykoagulanty). Zwiększone krwawienie, które towarzyszy naruszeniu układu krzepnięcia krwi, może objawiać się obfitymi miesiączkami - krwotokami miesiączkowymi.
  • Dziedziczne krwotoki miesiączkowe. Często miesiączka jest chorobą rodzinną przenoszoną przez linię dziedziczenia kobiet.
  • Choroby narządów miednicy, tarczycy, nerek, wątroby, serca. W krwotokach miesiączkowych pacjent powinien skonsultować się z endokrynologiem i lekarzem ogólnym, aby wykluczyć hormonalne i somatyczne przyczyny ciężkich miesiączek.
  • Nadmierne obciążenia, przepracowanie, stresujące sytuacje, zmiany warunków klimatycznych Wszystkie czynniki, które powodują, że organizm dostosowuje się do nowych warunków i presji, mogą wywołać rozwój krwotoków miesiączkowych.

Diagnoza krwotoku miesiączkowego

Rozpoznanie „krwotoku miesiączkowego” dokonuje się na podstawie skarg i oznak nadmiernej utraty krwi. W przypadku krwawień z macicy wyklucza się ciążę, szczególnie ektopową. Test ciążowy, oznaczanie gonadotropiny kosmówkowej we krwi, pozwala wykluczyć ciążę i związaną z nią patologię.

Dla rozpoznania krwotoku miesiączkowego ważne są dane z historii (leki, powikłania poprzednich ciąż i porodów itp.). W celu określenia przyczyn krwotoku miesiączkowego bada się pochwę i szyjkę macicy pod kątem ciał obcych, urazów, polipów, guzów, zmian zapalnych lub atroficznych.

Jeśli podejrzewa się patologię macicy i jajników, wykonuje się procedury diagnostyczne: ultradźwięki narządów miednicy, histeroskopię, biopsję szyjki macicy, łyżeczkowanie i analizę tkanki endometrium. Hemoglobinę bada się metodami diagnostyki laboratoryjnej w krwotokach miesiączkowych, wykonuje się biochemiczną analizę krwi i koagulację, określa się tło hormonalne, CA 19-9, markery nowotworowe CA-125. Aby zidentyfikować komórki przedrakowe lub nowotworowe w szyjce macicy, przeprowadza się cytologiczną analizę cytologiczną.

Kobietom cierpiącym na krwotok miesiączkowy zaleca się utrzymywanie kalendarza menstruacyjnego, który wskazuje czas trwania miesiączki, obfitość i charakter wypisu. Obfitość utraty krwi zależy od częstotliwości wymiany uszczelki lub tamponu.

Leczenie krwotoków miesiączkowych

Metoda leczenia krwotoków miesiączkowych dobierana jest w zależności od przyczyny, obfitości i czasu trwania krwawienia miesiączkowego. Samoleczenie krwotoków miesiączkowych może tylko pogorszyć chorobę.

Jako terapię lekową w przypadku krwotoków miesiączkowych, równowaga hormonalna jest zalecana w długoterminowej antykoncepcji hormonalnej. Progesteron i estrogen, które są częścią doustnych środków antykoncepcyjnych, zapobiegają nadmiernemu wzrostowi śluzówki macicy i zmniejszają ilość wydzieliny podczas miesiączki o ponad 40%. Wybór doustnych środków antykoncepcyjnych przeprowadzany jest indywidualnie w konsultacji z ginekologiem.

Kobietom z krwotokiem miesiączkowym zaleca się przyjmowanie suplementów żelaza, aby uniknąć niedokrwistości z powodu niedoboru żelaza. Przyjmowanie rutyny i kwasu askorbinowego pomoże zmniejszyć utratę krwi. Leki przeciwzapalne (ibuprofen), które wpływają na czas trwania i ilość krwawienia, są stosowane w leczeniu krwotoków miesiączkowych. W przypadku ciężkiego krwawienia przepisywane są preparaty hemostatyczne - etamzilat, chlorek wapnia lub glukonian, kwas aminokapronowy. W przypadku braku równowagi hormonalnej skuteczne jest leczenie homeopatyczne.

W leczeniu krwotoków krwotocznych z zastosowaniem systemów wewnątrzmacicznych lewonogestrelu. Posiadając efekt antykoncepcyjny, zapobiegają proliferacji endometrium, zmniejszają jej grubość i dopływ krwi. Jeśli jednak krwotok jest spowodowany zastosowaniem środka antykoncepcyjnego wewnątrzmacicznego, należy go usunąć i zastosować inne metody i środki ochrony. Kobietom z krwotokiem miesiączkowym zaleca się normalizację reżimu, właściwy odpoczynek i odżywianie. Po ustaniu krwawienia miesiączkowego przeprowadzany jest cykl zabiegów fizjoterapeutycznych (10-15 sesji ozokerytu i diatermii). Niektóre przypadki miesiączki wymagają operacji.

Chirurgiczne leczenie krwotoków miesiączkowych

Ginekologia chirurgiczna leczy krwotoki z następujących wskazań:

  • nawracające miesiączki;
  • zaburzenia fizjologiczne lub uszkodzenie narządów płciowych;
  • nieskuteczność leczenia medycznego krwotoków miesiączkowych;
  • ciężka niedokrwistość z niedoboru żelaza.

Dla celów miesiączkowania przeprowadza się histeroskopię w celach diagnostycznych i leczniczych, która pozwala na zdiagnozowanie patologii macicy (na przykład polipów endometrium) i wyeliminowanie jej. Skrobanie jamy macicy pozwala na kilka cykli miesiączkowych w celu zmniejszenia krwawienia, po czym następuje wznowienie miesiączki.

Przy długotrwałym i ciężkim krwawieniu miesiączkowym lub w obecności mięśniaków i polipów uciekają się do histerektomii - szybkiego usunięcia macicy. W niektórych przypadkach możliwe jest przeprowadzenie amputacji przezpochwowej. Leczenie chirurgiczne krwotoków miesiączkowych stosuje się u kobiet w wieku powyżej 40 lat, w młodszym wieku - tylko w szczególnie ciężkich przypadkach. Choroby i guzy tarczycy, powodujące krwotoki miesiączkowe, są leczone medycznie lub chirurgicznie.

Menorrhagia u młodzieży

Ponieważ młodzież charakteryzuje się niestabilnością hormonalną, krwawienia miesiączkowe często występują u dziewcząt w wieku 13–16 lat. Główną przyczyną krwawień miesiączkowych u młodzieży jest brak równowagi między poziomem progesteronu i estrogenu, wpływającym na dojrzewanie i odrzucanie endometrium macicy. Zaostrzone podczas miesiączki może rozwinąć się w przypadku powiększenia tarczycy, słabego krzepnięcia krwi, infekcji dróg rodnych. Częstą przyczyną krwotoków miesiączkowych u młodzieży są dziedziczne formy koagulopatii (zaburzenia hemostazy).

Młodzież cierpi szczególnie na krwotoki miesiączkowe i wymaga natychmiastowej konsultacji medycznej w celu ustalenia przyczyn i skorygowania choroby. Jeśli nieleczone, krwotoki miesiączkowe u młodzieży w przyszłości, 30% rozwija policystycznych jajników.

Podczas wstępnej konsultacji z dziewczyną jej matka powinna przyjść i poinformować lekarza o historii rodziny, przebiegu ciąży i chorobach dziecka. Lekarz ocenia dane antropometryczne pacjenta (wzrost, waga), stopień rozwoju drugorzędnych cech płciowych, aby wykluczyć patologiczne procesy wpływające na rozwój dziewczynki. Określa się czas rozpoczęcia miesiączki, charakterystykę przebiegu i cechy cyklu miesiączkowego (czas trwania cyklu, czas trwania, obfitość i ból krwawienia miesiączkowego itp.). Zwraca się uwagę na wpływ menstruacji na ogólne samopoczucie i zdolność do pracy dziewczyny (czy nie bierze udziału w sesjach treningowych z powodu krwawień miesiączkowych, czy chodzi do klubów sportowych itp.). Ta informacja jest ważnym wskaźnikiem zarówno ogólnego, jak i ginekologicznego zdrowia nastolatka.

W krwotokach u nastolatków konieczne jest badanie zawartości hemoglobiny we krwi w celu wykrycia niedokrwistości. W przypadku niedokrwistości z niedoboru żelaza pacjentom z krwotokiem miesiączkowym podaje się suplementy żelaza. W celu regulacji cyklu miesiączkowego w krwotoku miesiączkowym u młodzieży stosuje się niskodawkowe hormonalne środki antykoncepcyjne, zawierające nie więcej niż 35 μg składnika estrogenowego na 1 tabletkę leku. Dobrze byłoby nauczyć dziewczynę, jak utrzymać kalendarz menstruacyjny z ustaleniem cech cyklu miesiączkowego.

Skuteczność wyniku leczenia krwotoku miesiączkowego szacuje się po około 6 miesiącach, a jego wskaźnikiem jest przywrócenie normalnej objętości krwawienia miesiączkowego. W przyszłości obserwacja standardowego ginekologa - 2 razy w roku.

Zapobieganie miesiączkowaniu

Menorrhagia, nawet jeśli nie służy jako objaw poważnej i niebezpiecznej choroby, daje kobiecie wiele niedogodności i znacząco pogarsza jej jakość życia. Jako środek zapobiegawczy dla rozwoju krwotoków miesiączkowych zaleca się kobietom powstrzymywanie się od nadmiernego wysiłku fizycznego, uprawianie sportów siłowych, unikanie przepracowania, stresu, gwałtownej zmiany warunków klimatycznych. Przy nieskuteczności tych środków i pogorszeniu samopoczucia wizyta u lekarza powinna być szybka.

Przy zapobieganiu miesiączkowaniu użyteczne jest przyjmowanie kompleksów multiwitaminowych, w tym witamin z grupy B, witaminy C, kwasu foliowego i żelaza. Regularne wypełnianie kalendarza menstruacyjnego pomoże określić moment pojawienia się krwotoku miesiączkowego, co pozwoli na terminowe podjęcie działań diagnostycznych i terapeutycznych.

Krwawienie jest zawsze nagłe. Dlatego, opóźniając wizytę u lekarza wraz z rozwojem krwotoku, kobieta niezależnie nasila nasilenie niedokrwistości, zwiększa ryzyko zapalenia błony śluzowej macicy, pogarsza stan układu krzepnięcia krwi.

Krwotok miesiączkowy

Menorrhagia to regularna miesiączka, która przychodzi na czas z nieprawidłowym czasem trwania (czasami do 14 dni) i dużą utratą krwi. Menorrhagia może wystąpić u dorastających dziewcząt podczas tworzenia regularnego cyklu miesiączkowego, u dorosłych kobiet, a także u pacjentów rozpoczynających okres menopauzy.

Krwotok jest objawem, a nie niezależną chorobą. W rzeczywistości jest to długa, obfita miesiączka, przychodząca co miesiąc na czas. Ważnym kryterium diagnostycznym dla krwotoku miesiączkowego jest jego regularność, ponieważ czasami ten objaw jest mylony z innym rodzajem zaburzeń miesiączkowania - krwotokiem krwotocznym, nieregularnym krwawieniem międzymiesiączkowym.

Krwotoki u kobiet wynikają z dużej liczby przyczyn, ale zawsze wiążą się z naruszeniem prawidłowego procesu odrzucania śluzowej warstwy macicy podczas miesiączki.

Aby prawidłowo zinterpretować naturę menstruacji, konieczne jest określenie jej normalnych parametrów, które uważa się za normę. Z reguły fizjologiczne miesiączki pojawiają się raz na 28 dni (dozwolone 25 - 35 dni), trwają nie dłużej niż tydzień (ale nie krócej niż 2 dni) i nie towarzyszy im zbyt duża utrata krwi (od 40 do 150 ml). Zwykle kobiety mierzą objętość krwi traconej przez ilość zużytych elektrod dziennie. Jeśli nie przekracza czterech sztuk, utrata krwi miesiączkowej jest warunkowo akceptowana jako normalna. Czas trwania krwawienia miesiączkowego z krwotokiem miesiączkowym wzrasta, więc okres międzymiesiączkowy ulega skróceniu.

Określenie wiarygodnych kryteriów dla funkcji menstruacyjnych nie jest łatwe. Długotrwałe i obfite miesiączki, jak również krótkie i skąpe, mogą pojawić się u kobiety w młodości i utrzymywać się przez całe życie, nie powodując szkody dla jej zdrowia i zdolności reprodukcyjnych. Sytuacje, w których nietypowy przebieg miesiączki obserwuje się u pacjenta przez całe życie (pierwotne krwotoki miesiączkowe), nie łączy się z chorobą lub dysfunkcją rozrodczą, nie uważa się za patologiczną, ale uważa się ją za indywidualną normę.

Jeśli krwotok miesiączkowy występuje po okresie normalnej miesiączki, zwykle mówi się o jego wtórnym pochodzeniu.

Przyczyny krwotoku miesiączkowego nie ograniczają się do pola ginekologicznego, ponieważ cykl menstruacyjny jest ściśle związany z ośrodkowym układem nerwowym, pracą gruczołów wydzielania wewnętrznego i zależy w dużej mierze od stanu układu odpornościowego. Wszystkie z nich prowadzą do zaburzeń hormonalnych, które uważane są za główną przyczynę zaburzeń miesiączkowania.

Czasem, badając naturę i przyczyny krwawień miesiączkowych, wskazuje się na jej idiopatyczny charakter. Idiopatyczne krwotoki miesiączkowe są podstawowym naruszeniem normalnej miesiączki, która występuje samodzielnie, bez udziału dysfunkcji zewnętrznej. Idiopatyczne krwotoki miesiączkowe zależą tylko od procesów patologicznych w macicy i są obserwowane podczas normalnej czynności jajników (czyli u kobiet z owulacją).

Krwotoki u kobiet są często połączone z objawami chorób ginekologicznych, ale mogą być również wywołane przez czynniki przejściowe: stres, aklimatyzację, nadmierne ćwiczenia i inne.

Rozpoznanie miesiączki nigdy nie jest ostateczne. W rzeczywistości stwierdza jedynie, że dochodzi do naruszenia normalnej funkcji menstruacyjnej i wymaga dalszych badań w celu ustalenia przyczyny jej wystąpienia. Leczenie krwotoków bezpośrednio zależy od jego przyczyny.

Należy zauważyć, że samotne kobiety doświadczają pojedynczych epizodów krwotoku miesiączkowego i zdrowych kobiet. Podczas życia każda kobieta ma sytuacje, które zmieniają przebieg normalnego cyklu miesiączkowego. Sytuacja ta ma jednak zawsze dobre zakończenie, gdy samo ciało przywraca naruszenia lub są eliminowane za pomocą prostych metod terapeutycznych.

Patologiczne krwotoki miesiączkowe zawsze wskazują na poważną przyczynę i wymagają leczenia.

Przyczyny krwawień miesiączkowych

Krwotok jest związany ze zmianami strukturalnymi w wyściółce macicy w czasie miesiączki. Aby zrozumieć mechanizm jego rozwoju, należy przypomnieć cykliczne procesy fizjologiczne zachodzące w błonie śluzowej macicy i narządach z nią związanych funkcjonalnie.

Cykl menstruacyjny to czas, który upłynął od początku krwawienia miesiączkowego do początku następnego. Pierwszy dzień cyklu to także pierwszy dzień miesiączki, a jego ostatni dzień zbiega się z początkiem kolejnej miesiączki. Z powodu cyklu menstruacyjnego kobieta zdaje sobie sprawę z funkcji reprodukcyjnej, czyli może począć i przeprowadzić dziecko.

Cykl menstruacyjny zawsze składa się ze wspólnych kolejnych zmian w jajnikach i macicy pod kontrolą centralnego układu nerwowego, a dokładniej przysadki i podwzgórza.

Normalny cykl menstruacyjny jest zawsze dwufazowy. Pierwszej fazie (pęcherzykowej) towarzyszy dojrzewanie jaja w jajniku. Znajduje się w pęcherzyku - pęcherzyku zawierającym płyn pęcherzykowy. Po zakończeniu dojrzewania jaja (środek cyklu) pęcherzyk pęka i uwalnia go poza jajnikiem (owulacja). W błonie śluzowej macicy (endometrium) w tym samym czasie rozpoczynają się procesy wzrostu (proliferacji) warstwy wewnętrznej. Endometrium staje się gęste, luźne, kiełkuje z naczyniami krwionośnymi, więc przygotowuje macicę do potencjalnej ciąży: jeśli jajo zostanie zapłodnione i spadnie przez jajowody do jamy macicy, powiększone śluzówki macicy staje się miejscem płodu.

Jeśli zapłodnienie nie nastąpi w ciągu dwóch dni, komórka jajowa umiera, a wszystkie zmiany w endometrium podczas pierwszej fazy pęcherzykowej cyklu zaczynają być eliminowane. Drugiej (lutealnej) fazie cyklu towarzyszy odrzucenie przerośniętego endometrium i kończy się ewakuacją zawartości macicy na zewnątrz - menstruacją. Regeneracja (odzyskanie) endometrium rozpoczyna się 36 godzin po wystąpieniu krwawienia.

Wszystkie te zmiany w macicy i jajnikach występują z kontrolowanym udziałem hormonów. Dojrzewanie pęcherzyka i zalążka towarzyszy hormonowi stymulującemu pęcherzyki (FSH) przysadki mózgowej, a proliferacja endometrium jest stymulowana przez estrogeny. Po owulacji hormon luteinizujący (LH) w przysadce dominuje w jajniku, a progesteron jest odpowiedzialny za zmiany w macicy.

Wszystkie cykliczne działania przysadki, jajników i macicy są „obserwowane” przez podwzgórze znajdujące się w mózgu.

Tak więc zmiana w normalnym funkcjonowaniu jakiegokolwiek połączenia w układzie „podwzgórze - przysadka mózgowa - jajniki - macica” może prowadzić do zmiany charakteru funkcji menstruacyjnej.

Fizjologiczne przyczyny pojawienia się krwotoku miesiączkowego są następujące:

- zaburzenia psycho-emocjonalne, przepracowanie;

- Zmiana charakteru żywności: dieta fermentowanego mleka powoduje, że wątroba produkuje substancje zmniejszające krzepnięcie krwi.

- Nieprawidłowo wykonane ćwiczenie. Sport lub ciężka praca fizyczna podczas i w przeddzień miesiączki prowadzi do upośledzenia kurczliwości macicy i niewłaściwego odrzucenia endometrium.

- Ostra zmiana warunków klimatycznych.

- Zaburzenie czynności wątroby, gruczołów dokrewnych, tarczycy (niedoczynność tarczycy) lub układu krzepnięcia krwi.

- Brak witamin zaangażowanych w układ krzepnięcia krwi (C, P, K, wapń i inne).

- Okres powstawania funkcji menstruacyjnej (dojrzewania) lub jego wyginięcia (menopauza).

- Akceptacja leków hormonalnych, aspiryny, antykoagulantów.

Gdy takie przyczyny zostaną wyeliminowane, normalna funkcja menstruacyjna stabilizuje się.

Patologiczne przyczyny krwotoku miesiączkowego zawsze oznaczają obecność choroby, której towarzyszą zaburzenia miesiączkowania, a mianowicie:

Objawy i oznaki krwotoku miesiączkowego

Krwotok objawia się klinicznie długotrwałym (ponad tydzień) krwawieniem miesiączkowym, czasami odstęp między nimi może być zmniejszony (mniej niż trzy tygodnie). Okres najbardziej obfitego krwawienia z reguły trwa nie dłużej niż trzy dni. Charakterystyczną cechą krwawień miesiączkowych jest obecność krwi menstruacyjnej ze skrzepami. Ponieważ w endometrium procesy odrzucenia zachodzą nierównomiernie, krew przed wylaniem gromadzi się w jamie macicy i udaje się jej skrzepnąć i utworzyć skrzepy.

Znaczna utrata krwi miesiączkowej wpływa na ogólny stan pacjentów z krwotokiem miesiączkowym, w przypadku niedokrwistości, osłabienia, zawrotów głowy możliwe są omdlenia.

Jeśli krwotoki pojawiają się na tle polipów szyjki macicy lub macicy, miesiączka staje się nie tylko obfita i długa, ale pojawia się ból brzucha. Fibromyoma macicy, zwłaszcza z centralnym położeniem w warstwie podśluzówkowej, również powoduje ból podczas miesiączki.

Rozpoznanie krwotoku miesiączkowego obejmuje konsekwentne poszukiwanie diagnostyczne przyczyny jego wystąpienia. Ze względu na bardzo dużą liczbę możliwych przyczyn wystąpienia tego symptomu, następujące czynności są wykonywane kolejno:

- Rozmowa. Ważne jest, aby dowiedzieć się, kiedy pojawiły się krwotoki miesiączkowe, czy ma oczywistą przyczynę (stres, zmęczenie itp.), Rodzaj krwawienia i obecność powiązanych objawów (zwłaszcza bólu).

- Badanie ginekologiczne. W obecności węzła mięśniakowego w jamie macicy można zmienić rozmiar macicy i jej konsystencję, a polipy szyjne na długiej nodze uwidaczniają się w okolicy gardła zewnętrznego, gdy są oglądane w lusterkach. Macica podczas omacywania i zwichnięcia może być bolesna. Obecność bielszej w pochwie będzie wskazywać na proces zakaźno-zapalny.

- Zbieranie materiału (zawartość pochwy i kanału szyjki macicy) do badań laboratoryjnych.

- Badanie hormonalne zgodnie z fazami cyklu. Oznaczane są estradiol, FSH, LH, progesteron.

- Badanie krwi w celu określenia stopnia niedokrwistości.

- Badanie ultrasonograficzne jamy miednicy. Pozwala zobaczyć pęcherzyki jajników (lub ich brak), ocenić stan endometrium w stosunku do fazy cyklu, zobaczyć mięśniak, polipy lub guzy jajnika.

- Histeroskopia. Pozwala wizualnie zbadać całą jamę macicy, wykryć i natychmiast usunąć polip i zebrać materiał (endometrium) do badania histologicznego.

Leczenie krwawień miesiączkowych

Niestety, pacjenci rzadko poszukują wykwalifikowanej pomocy w odpowiednim czasie, gdy pojawia się pierwsza miesiączka. Zazwyczaj, jeśli krwawieniu nie towarzyszy znaczące pogorszenie stanu zdrowia, najpierw próbują samodzielnie radzić sobie z niepożądanymi objawami za pomocą środków hemostatycznych i przeciwbólowych. Rzeczywiście, leczenie objawowe często eliminuje zewnętrzne objawy choroby, ale pomaga tylko w przypadku krwotoków pochodzenia fizjologicznego. Kiedy choroba jest sercem zaburzeń normalnej miesiączki, miesiączka nie zniknie. Jeśli krwotok powtarzany jest dwa lub trzy cykle z rzędu, należy skonsultować się z lekarzem.

Leczenie krwotoku miesiączkowego zależy od jego przyczyn. W rzeczywistości zbiega się z terapią choroby, która wywołuje zaburzenia miesiączkowania. Po pierwsze, wszystkie czynniki prowokujące są eliminowane. Następnie należy wyeliminować bezpośrednią przyczynę krwawień miesiączkowych.

Zaburzenia hormonalne koryguje się za pomocą odpowiednio dobranych leków, stosuje się cykliczne doustne środki antykoncepcyjne i progestageny. Mają działanie hemostatyczne, przeciwzapalne, a także przywracają prawidłową równowagę hormonalną. Przygotowania dobierane są na podstawie wieku i charakteru funkcji menstruacyjnej. Najczęściej używane są Utrozhestan, Duphaston, Noretisteron.

Mięśniaki macicy wymagają dodatkowych środków terapeutycznych, a polipy są z pewnością usuwane podczas histeroskopii.

W celu zmniejszenia utraty krwi stosuje się środki hemostatyczne (tranlekam, Vikasol i tym podobne).

Suplementacja żelaza pomaga wyeliminować niedokrwistość.

Regularne krwotoki nieznanego pochodzenia czasami wymagają usunięcia (łyżeczkowania) całej warstwy śluzowej, a następnie badania histologicznego.

Nawet najbardziej poprawne leczenie krwotoku miesiączkowego bez wyeliminowania jego bezpośredniej przyczyny nie będzie skuteczne.

Krwotoki u kobiet: co to jest, leczenie, przyczyny, objawy, objawy

Czym jest krwotok miesiączkowy?

Krwotok jest terminem medycznym odnoszącym się do ciężkiej miesiączki. W badaniu opartym na liczeniu padów i tamponów wykazano, że średnio kobieta traci 35 ml krwi na miesiączkę. Menorrhagia definiuje się jako utratę ponad 80 ml krwi (powyżej 90 percentyla).

Jak często to się dzieje?

Badania populacyjne wykazały, że 10% kobiet miesiączkujących traci więcej niż 80 ml krwi. Nie tak dawno odkryto, że subiektywna ocena utraty krwi przez kobietę koreluje ze zmierzoną utratą lepiej niż wcześniej sądzono.

Jak często w ogólnej praktyce występują miesiączki?

Około 5% kobiet w wieku 30-49 lat szuka pomocy u lekarza ogólnego z powodu silnego krwawienia. Dlatego krwotok miesiączkowy jest warunkiem, że lekarz rodzinny musi być w stanie skutecznie leczyć. Jest to również ważne, ponieważ do niedawna ryzyko usunięcia macicy (głównie z powodu zaburzeń cyklu miesiączkowego) w wieku rozrodczym wynosiło 20%.

Co kobiety powinny wiedzieć o krwotokach miesiączkowych i jak może im pomóc lekarz?

Niedawno przeprowadzono interesujące badanie dotyczące tego, jak kobiety same postrzegają krwotok miesiączkowy, jak rozumieją mechanizm jego występowania i jakiego rodzaju pomocy oczekują od pracowników służby zdrowia. Oceniono wyniki ankiety przeprowadzonej wśród kobiet, które zwróciły się do lekarza rodzinnego o „ciężkie okresy”. Naukowcy odkryli, że kobiety dość dokładnie rozumieją swoje objawy. Zmiana samego cyklu była już uważana przez wiele kobiet za problem, bez dodatkowych kryteriów. Kobiety zwracały szczególną uwagę na to, jak się czują, jak są skuteczne, ale bez entuzjazmu dostrzegały propozycję lekarza, by zmierzyć ilość utraty krwi. Wiele kobiet było rozczarowanych radą lekarza rodzinnego i czuło, że przegapił sedno swoich problemów. Kobiety szukały wyjaśnień przyczyn zmiany cyklu i nie w pełni rozumiały, co stanowi krwawienie miesiączkowe. Respondenci nie byli pewni, czy ich problem należy uznać za chorobę lub jaki poziom dyskomfortu należy uznać za normalny.

Lekarz powinien uważać utratę krwi za nadmierną w przypadku zmniejszenia fizycznej, emocjonalnej, społecznej i materialnej jakości życia, niezależnie od obecności innych objawów. W związku z tym wszelkie interwencje powinny mieć na celu poprawę jakości życia.

Diagnoza krwotoku miesiączkowego u kobiet

Jaka jest taktyka lekarza dla kobiety skarżącej się na ciężkie miesiączki?

W ostatnim podręczniku opartym na dowodach naukowych zaproponowano nowe podejście do leczenia ciężkiej utraty krwi podczas menstruacji w praktyce.

Ten algorytm zakłada, że ​​lekarz pierwszego kontaktu jako pierwszy krok:

  • sugerować naturę krwawienia;
  • ocenić objawy, które mogą wskazywać na nieprawidłowości anatomiczne lub histologiczne;
  • ocenić wpływ na jakość życia, a także inne czynniki, które mogą określać terapię (na przykład obecność chorób współistniejących).

Jakie są kluczowe punkty, które należy wyjaśnić, biorąc historię pacjenta skarżącego się na ciężkie miesiączki?

Pierwszym krokiem jest określenie stopnia utraty krwi. Kobietom może być trudno zmierzyć to. Zamiast mierzyć utratę krwi przez liczenie elektrod, lekarz ogólny może zidentyfikować „wskaźniki”, zadając następujące pytania:

  • Ile tamponów lub podkładek używasz dziennie?
  • Czy masz skrzepy krwi?
  • Czy musiałeś użyć zarówno tamponu, jak i uszczelki i nadal martwić się o możliwość wycieku?
  • Czy miałeś wrażenie, że krew jest uwalniana w ciągłym strumieniu?

Zakrzepy krwi, odczuwanie przepływu krwi i konieczność używania podkładek i tamponów jednocześnie stanowią dobre wskaźniki krwotoku.

Następnie ważne jest, aby dowiedzieć się, ile krwawień jest regularnych. To pokaże, czy krwawienie jest spowodowane cyklem owulacyjnym lub nieowulacyjnym, w którym może wystąpić dysfunkcyjne krwawienie z macicy. U kobiet w wieku 36-50 lat ciężkie miesiączki zwykle występują na tle cyklu owulacyjnego i są spowodowane przez węzły mięśniowe. 80-90% kobiet z ciężkim krwawieniem miesiączkowym ma regularne cykle (trwające 21-35 dni). U kobiet z przedłużonym nieregularnym lub międzymiesiączkowym krwawieniem w 25-50% przypadków występują podśluzówkowe węzły mięśniowe lub polipy endometrium (ocenę przeprowadzono u starannie wybranych pacjentów). Częstość występowania podśluzówkowych węzłów i polipów u kobiet z regularną ciężką miesiączką jest nieznana.

Krwawienie nieregularne i międzymiesiączkowe w przeciwieństwie do regularnego krwawienia często wskazuje na obecność zmian patologicznych.

Bardzo rzadko zaburzenia krwawienia mogą być przyczyną krwawień miesiączkowych. Niemniej jednak badania laboratoryjne wykazały, że kobiety z krwotokiem miesiączkowym mają zwiększoną aktywność fibrynolityczną i zwiększoną produkcję prostaglandyn w endometrium. Obserwacje te były podstawą do wprowadzenia nowych podejść do leczenia krwotoków miesiączkowych.

W trzecim etapie powinieneś dowiedzieć się, jak objawy wpływają na zwykłe życie kobiety. Czy radzi sobie z pracą, życiem rodzinnym i codziennymi obowiązkami? Czy musi stale dbać o to, aby w pobliżu była toaleta lub łazienka, którą musi odwiedzić z powodu krwawienia? Odpowiedzi na te pytania pozwolą lekarzowi ogólnemu zrozumieć, jak pilna jest sytuacja.

Ostatecznie lekarz rodzinny musi ocenić prawdopodobieństwo niedokrwistości. W krajach zachodnich krwotok miesiączkowy jest główną przyczyną niedoboru żelaza i niedokrwistości. Dlatego zmniejszenie stężenia hemoglobiny obiektywnie odzwierciedla nasilenie utraty krwi podczas miesiączki.

Jaka historia danych pozwala lekarzowi podejrzewać obecność patologii?

Nieprawidłowości strukturalne macicy, takie jak polipy endometrium, adenomyosis i leiomyomatosis, są najbardziej znanymi przyczynami nadmiernego krwawienia z macicy. Lekarz powinien być wyczulony na historię dowodów wskazujących na obecność patologii organicznej i nowotworów złośliwych i pamiętać, że ryzyko raka endometrium zaczyna wzrastać po 40 latach.

Czynniki ryzyka przerostu endometrium w okresie przedmenopauzalnym obejmują:

  • niepłodność lub brak ciąży;
  • narażenie na nadmiar endogennego estrogenu lub egzogennego estrogenu / tamoksyfenu;
  • PCOS;
  • otyłość;
  • obecność w rodzinie przypadków raka endometrium lub jelita grubego.

Ryzyko hiperplazji i raka endometrium z ciężkim krwawieniem miesiączkowym to:

  • 4,9% dla wszystkich kobiet;
  • 2,3% u kobiet poniżej 45 roku życia i ważących poniżej 90 kg;
  • 13% u kobiet o masie powyżej 90 kg;
  • 8% u kobiet powyżej 45 roku życia.

Jeśli kobieta nie ma historii wskazującej na ryzyko patologii anatomicznej lub histologicznej, to już podczas pierwszej wizyty można przepisać leki bez konieczności przeprowadzania badań fizycznych lub innych. Wyjątkiem byłaby instalacja LP-IUD lub zaplanowanego rozmazu z szyjki macicy na Papanicolaou. Jeśli w przeszłości wystąpiły oznaki ciężkiego krwawienia miesiączkowego w połączeniu z krwawieniem międzymiesiączkowym lub pooperacyjnym, ból miednicy, dyspareunia i / lub objawy stresu, badanie fizyczne i / lub inne badania (np. USG) są konieczne, aby wykluczyć złośliwe nowotwory i inne patologie.

Kiedy lekarz powinien przeprowadzić badanie?

Wielu, przypominając stare powiedzenie „czego nie szukasz, nie znajdziesz”, zaleca się badanie miednicy dla wszystkich kobiet z krwotokiem miesiączkowym.

W instrukcji NICE stwierdza się, że kontrola jest konieczna w przypadku:

  • jeśli lekarz ogólny uważa, że ​​w historii istnieje potencjalna patologia;
  • jeśli kobieta postanowiła zainstalować LV-IUS (konieczne jest zbadanie możliwości umieszczenia helisy w macicy);
  • jeśli kobieta zostanie wysłana na dalsze badanie, takie jak badanie USG lub biopsja.

Jeśli węzły mięśniowe kobiety są wyczuwalne przez ścianę brzucha lub wykryte w macicy podczas USG lub histeroskopii i / lub długość macicy jest większa niż 12 cm, należy natychmiast wysłać ją do specjalisty w celu konsultacji.

Jakie badania laboratoryjne powinien zalecić lekarz kobiecie z krwotokiem miesiączkowym?

Ponieważ istnieje wiele różnych metod badawczych, należy celowo podchodzić do ich celu i pamiętać, że u 40–60% kobiet nie można znaleźć przyczyny krwawienia miesiączkowego (w takich przypadkach krwawienie z macicy jest uważane za dysfunkcyjne (niewyjaśniona etiologia)).

Objawy kliniczne niedokrwistości nie korelują z poziomem hemoglobiny, z wyjątkiem umiarkowanie ciężkich i ciężkich przypadków. Dlatego dla wszystkich kobiet z ciężką miesiączką należy wykonać dodatkowe badanie krwi, aby dokładniej ocenić nasilenie utraty krwi. Rutynowe oznaczanie poziomu żelaza nie jest zalecane, ponieważ wskaźniki hematologiczne z reguły dostarczają dobrego obrazu stanu zapasów żelaza. U kobiet z ciężką niedokrwistością zwiększa się prawdopodobieństwo patologii i należy je natychmiast skierować do specjalisty. Testy na koagulopatię powinny być przeprowadzane tylko w przypadkach, gdy ciężkie miesiączki dotykają kobiety od czasu pierwszej miesiączki, a także gdy wystąpiły przypadki zaburzeń krzepnięcia w historii osobistej lub rodzinnej. Ocena poziomu żeńskich hormonów nie jest uzasadniona. Badanie poziomu hormonów tarczycy wykazano tylko w obecności objawów choroby tarczycy.

Zalecenia dotyczące najczęściej przeprowadzanych badań laboratoryjnych dotyczących krwawień miesiączkowych

  • Wszystkie kobiety z krwotokiem miesiączkowym powinny otrzymać pełną morfologię krwi. Równolegle należy przepisywać leczenie krwotoków miesiączkowych.
  • Badania przesiewowe w kierunku koagulopatii (na przykład choroby Willebranda) należy wykonywać u kobiet z krwotokiem miesiączkowym, obserwowanych od czasu pierwszej miesiączki, a także w przypadku wystąpienia zaburzeń krzepnięcia w historii osobistej lub rodzinnej.
  • Pomiaru poziomu ferrytyny w surowicy nie należy rutynowo przepisywać wszystkim kobietom z krwotokiem miesiączkowym.
  • Kobiety z miesiączkowaniem nie powinny być przydzielane do badania poziomu żeńskich hormonów płciowych.
  • Badanie poziomu hormonów tarczycy wykazano tylko w obecności objawów choroby tarczycy.
  • W przypadku krwawień miesiączkowych stężenie ferrytyny w surowicy nie dostarcza więcej informacji niż można uzyskać z ogólnego badania krwi.

Jaka jest rola ultradźwięków w badaniu kobiet z dużym krwawieniem?

Uzyskano przekonujące dowody na korzyść ultradźwięków jako podstawowej metody identyfikacji anomalii strukturalnych. Jest to nieinwazyjna i bezbolesna metoda wyboru dla kobiet, które potrzebują dodatkowych badań. Za pomocą ultradźwięków można określić grubość błony śluzowej macicy (u kobiet przed menopauzą, normalny limit wynosi 10-12 mm), aby zidentyfikować polipy i węzły.

Przekonujące dowody przemawiają za zastosowaniem przezpochwowego USG jako podstawowej metody diagnostycznej w badaniu kobiet z krwotokiem miesiączkowym.

Badanie to należy przeprowadzić w przypadku:

  • jeśli macica jest wyczuwalna przez ścianę brzucha;
  • jeśli podczas badania dopochwowego ujawniono wykształcenie w jamie miednicy nieznanego pochodzenia;
  • jeśli leczenie farmakologiczne jest nieskuteczne.

Jaka jest rola histeroskopii i biopsji?

Histeroskopia jako procedura diagnostyczna powinna być przeprowadzana tylko z niejednoznacznością zakończenia badania USG, na przykład w celu dokładnego określenia lokalizacji węzła mięśniakowego lub wyjaśnienia natury wykrytej anomalii.

Biopsja jest konieczna, aby wykluczyć raka endometrium lub hiperplazję atypową. Wskazania do biopsji to:

  • stoickie krwawienie międzymiesiączkowe;
  • zniknięcie lub początkowy brak efektu leczenia u kobiet w wieku 45 lat i starszych.

Nie stosować jako diagnozy tylko łyżeczkowania macicy.

Które kobiety powinny zostać skierowane na badania endometrium?

Nie jest do końca jasne, które kobiety powinny zostać wysłane na badania endometrium i jakie powinny być badania. Przewodnik z Nowej Zelandii zalecił przezpochwowe badanie USG endometrium następującym kobietom:

  • ważący ponad 90 kg;
  • w wieku powyżej 45 lat (zgodnie z instrukcją w języku angielskim zaleca się przeprowadzenie dodatkowego badania po 40 latach);
  • z innymi czynnikami ryzyka rozrostu lub raka endometrium, takimi jak ustalona diagnoza PCOS, bezpłodność, zerowa liczba ciąż, ekspozycja na nadmiar estrogenów lub rodzinne przypadki raka endometrium lub jelita grubego.

Jeśli w przypadku przezpochwowego USG grubość endometrium jest większa niż 12 mm, należy pobrać próbkę endometrium, aby wykluczyć hiperplazję. Jeśli nie ma danych przezpochwowych z USG, należy również pobrać próbkę endometrium. Kobiety z nieregularnym krwawieniem miesiączkowym, brakiem wyników leczenia farmakologicznego i objawami patologii z przezpochwowym USG (polipy lub podśluzówkowe węzły mięśniowe) wykazują histeroskopię i biopsję. Jako procedura diagnostyczna histeroskopia i biopsja są bardziej pouczające. Alternatywą dla biopsji jest biopsja aspiracyjna endometrium. Procedura jest wykonywana na ślepo, i pomimo większego komfortu dla kobiety, pozostaje kwestią sporną, czy może ona zastąpić histeroskopię wystarczającym poziomem czułości i specyficzności.

Grubość endometrium większa niż 12 mm może wskazywać na rozrost.

Leczenie krwawień miesiączkowych u kobiet

Czy wszystkim kobietom z krwotokiem miesiączkowym należy przepisywać tabletki żelaza?

Podczas normalnej miesiączki krwawienie trwa 4 ± 2 dni, podczas których średnio 35-40 ml krwi jest tracone - ilość równa 16 mg żelaza. Zalecane użycie żelaza z jedzeniem wystarcza do skompensowania 80 ml utraty krwi miesięcznie. Jednak przeciętna kobieta spożywa niedostateczną ilość żelaza z pożywieniem, co prowadzi do tego, że niedokrwistość może rozwinąć się wraz z utratą 60 ml krwi na miesiąc. W większości przypadków głównym objawem, który niepokoi kobiety z ciężkim krwawieniem z macicy, jest osłabienie spowodowane niedokrwistością. W leczeniu niedokrwistości należy spożywać 60-180 mg żelaza pierwiastkowego dziennie.

Jakie leczenie może zalecić lekarz ogólny kobietom z krwotokiem miesiączkowym?

Leczenie farmakologiczne jest przepisywane, jeśli nie ma oznak patologii anatomicznej lub histologicznej, lub istnieją węzły mięśniakowe o średnicy poniżej 3 cm, które nie powodują ekspansji macicy.

Jak wykazano w przypadku klinicznym, lekarz rodzinny musi przepisać kobiecie jakiekolwiek leczenie mające na celu zmniejszenie utraty krwi, zanim, jeśli to konieczne, zostanie ona zbadana przez ginekologa. Lekarz rodzinny ma wiele narzędzi, w tym NLPZ, terapię hormonalną (COC lub cykliczne podawanie gestagenów), kwas traneksamowy, a nawet Mirena - LV-IUD. Jeśli leczenie farmakologiczne jest przepisane na czas trwania badania, a organizacja leczenia radykalnego, należy zastosować kwas traneksamowy i NLPZ.

Farmakoterapia w przypadku krwawień miesiączkowych jest bardzo skuteczna i powinna być stosowana przez lekarza pierwszego kontaktu.

Na wybór terapii wpływa kilka czynników:

  • obecność cykli owulacyjnych lub bezowulacyjnych;
  • potrzeba antykoncepcji lub chęć zajścia w ciążę;
  • preferencje pacjenta (w szczególności, jak bardzo jest zadowolona z zastosowania terapii hormonalnej);
  • przeciwwskazania do terapii.

Jeśli na podstawie historii i wyników badań wskazany jest hormon narkotykowy lub terapia niehormonalna, należy go przepisać w następującej kolejności:

  1. najlepiej długoterminowe (co najmniej 12 miesięcy) korzystanie z LP-IUD;
  2. kwas traneksamowy, NLPZ lub COC;
  3. noretysteron lub długo działające progestageny iniekcyjne.

Danazol nie powinien być rutynowo stosowany w leczeniu ciężkich krwawień miesiączkowych.

Zalecenia dotyczące przepisywania leków na ciężkie krwawienia miesiączkowe

  • Kobiety, które planują zainstalować LV-IUD, powinny być ostrzeżone o możliwości zmiany charakteru krwawienia, często w pierwszych kilku cyklach, czasami trwających dłużej niż 6 miesięcy. Powinni cierpieć co najmniej 6 cykli, aby ocenić korzystny efekt leczenia.
  • Gdy obfite krwawienie z macicy łączy się z bolesnym miesiączkowaniem, NLPZ są preferowane jako terapia kwasem traneksamowym.
  • Stosowanie NLPZ i / lub kwasu traneksamowego powinno być kontynuowane tak długo, jak kobieta odczuwa ich korzyści.
  • Stosowanie NLPZ i / lub kwasu traneksamowego należy przerwać, jeśli nie nastąpi poprawa w ciągu trzech cykli miesiączkowych.
  • Jeśli początkowa terapia była nieskuteczna, zamiast wysłać natychmiastowe skierowanie na leczenie chirurgiczne, należy rozważyć możliwość umówienia się na drugą linię.
  • Progestogeny podawane doustnie tylko w fazie lutealnej cyklu nie powinny być stosowane w leczeniu ciężkich krwawień miesiączkowych.

Dwie główne terapie pierwszego rzutu na krwotok miesiączkowy - antyfibrynolityczny kwas traneksamowy (cyklokapron) i NLPZ - niehormonalne. Skuteczność tych leków została udowodniona w randomizowanych badaniach i systematycznych przeglądach.

Kobiety, które nie planują ciąży i mogą otrzymać pierwszą terapię medyczną, mogą zalecić instalację wkładki LV-IUD.

Aby ułatwić zrozumienie, lekarz ogólny może powiedzieć swoim pacjentom, że kwas traneksamowy zmniejsza utratę krwi podczas miesiączki o połowę, a NLPZ o około jedną trzecią. Dla większości kobiet, z którymi ma do czynienia lekarz ogólny, takie wyjaśnienie da nadzieję, że będą w stanie powrócić do „normalnej” miesiączki, a potrzeba operacji zniknie. Oba rodzaje leków mają tę zaletę, że muszą być przyjmowane tylko podczas miesiączki (co przyczynia się do lepszego przylegania) i są szczególnie odpowiednie dla kobiet, które nie potrzebują antykoncepcji i które nie chcą przyjmować terapii hormonalnej. Te rodzaje terapii są również skuteczne w przypadku zwiększonego krwawienia miesiączkowego podczas stosowania niehormonalnych środków antykoncepcyjnych wewnątrzmacicznych.

Jaki jest mechanizm działania kwasu traneksamowego, jego działania niepożądane i przeciwwskazania do wizyty?

Kwas traneksamowy hamuje aktywację plazminogenu i hamuje aktywność fibrynolityczną krwi. Przeglądy wykazały, że właściwe stosowanie kwasu traneksamowego (przyjmowanie z początkiem krwawienia) przez 2-3 cykle zmniejszało utratę krwi menstruacyjnej o 34-59%. Działania niepożądane, takie jak nudności, wymioty, biegunka i niestrawność, obserwowano u 12% kobiet. W przeciwieństwie do NLPZ, kwas traneksamowy nie miał wpływu na bolesne miesiączkowanie. Przeciwwskazania obejmują żylną chorobę zakrzepowo-zatorową lub udar mózgu, nabyte naruszenie widzenia kolorów.

Należy również zauważyć, że kwas traneksamowy:

  • nie wpływa na bolesne miesiączkowanie / ból związany z krwawieniem, dlatego może wymagać dodatkowej ulgi w bólu na receptę;
  • nie ma działania antykoncepcyjnego, dlatego może być wymagana dodatkowa antykoncepcja;
  • nie reguluje cyklu miesiączkowego, dlatego, jeśli to konieczne, może być konieczne dodatkowe doradztwo i leczenie.

Jak należy przepisywać NLPZ w leczeniu krwotoków miesiączkowych?

Możesz użyć dowolnych NLPZ, ale najczęściej są przepisywane:

  • kwas mefenamowy (Ponstan);
  • Diklofenak (Voltaren);
  • naproksen (naprosyn).

Kobieta powinna przyjmować pigułki tylko podczas miesiączki. W przypadku bolesnego miesiączkowania, w celu uzyskania maksymalnej skuteczności, powinieneś spróbować rozpocząć przyjmowanie leku, gdy okres powinien się rozpocząć. Lekarz rodzinny powinien zwracać uwagę na przeciwwskazania do stosowania NLPZ. Obejmują one:

  • ciągłe krwawienie z przewodu pokarmowego lub obecność wrzodów;
  • nieswoiste zapalenie jelit;
  • historia nadwrażliwości (astma, obrzęk naczynioruchowy) spowodowana aspiryną lub NLPZ;
  • upośledzona czynność nerek lub wątroby.

Jak przydatna jest terapia hormonalna?

Tradycyjnie terapią hormonalną w przypadku krwotoków miesiączkowych było stosowanie progestagenów w fazie lutealnej cyklu. Progestogeny skutecznie zmniejszają utratę krwi tylko wtedy, gdy są przepisywane przez 21 dni każdego cyklu. Powikłania takiej terapii mogą jednak prowadzić do tego, że pacjenci odmawiają jej kontynuowania.

Terapia COC może być bardziej znana lekarzowi ogólnemu. Przy braku przeciwwskazań podawanie COC ma korzystny wpływ na miesiączkowanie. Oprócz zapewnienia antykoncepcji leki znacznie zmniejszają ilość krwi utraconej podczas miesiączki. Lekarz ogólny może wybrać najbardziej odpowiednie tabletki dla kobiety. Na przykład, jeśli lewonorgestrel nie zmniejszy wystarczająco krwawienia, możesz spróbować leku zawierającego noretysteron lub środki antykoncepcyjne zawierające progestagen trzeciej generacji. Lekarz może również zasugerować, aby kobieta pomijała smoczki w opakowaniu i stale piła pigułki hormonalne - zapewni to dobry odpoczynek od miesiączki. COC są również skuteczne w krwawieniach bezowulacyjnych, ponieważ regulują cykl.

Preferowaną i ostateczną metodą terapii ze względu na jej ekonomiczną wykonalność przy długotrwałym stosowaniu jest LP-IUD (Mirena). Jest to podstawa w kształcie litery T, pokryta zbiornikiem lewonorgestrelu, uwalnianym w ilości 20 mg na dobę. Ze względu na ten niski poziom hormonów, ogólnoustrojowe skutki uboczne gestagenów są zminimalizowane. Dlatego pacjenci częściej kontynuują tę terapię niż cykliczne podawanie progestagenów. Wkładka wewnątrzmaciczna ma swój wpływ poprzez zmniejszenie proliferacji endometrium i, w rezultacie, zmniejszenie czasu trwania i nasilenia krwawienia. Do sześciu miesięcy, a zwłaszcza w ciągu pierwszych trzech miesięcy po zainstalowaniu systemu, nieregularne krwawienia i rzadkie krwawienia mogą przeszkadzać pacjentowi, ale o 12 miesięcy. większość nadal ma tylko niewielkie krwawienie lub pojawia się brak miesiączki. Wiele problemów związanych z krwawieniem i rzadkim krwawieniem można przezwyciężyć dzięki starannemu poradnictwu wstępnemu.

Jakie są zasady leczenia chirurgicznego?

Leczenie farmakologiczne krwawień miesiączkowych w żaden sposób nie wyklucza możliwości interwencji chirurgicznej jako kolejnego kroku. W takim przypadku ostrożne podejście może dać kobiecie czas na regenerację po „ciężkiej miesiączce” i rozważyć wszystkie możliwe opcje dalszego leczenia, w tym szybkie. Jeśli leczenie farmakologiczne nie zostało zastosowane, kobieta może zdecydować, że operacja jest jedynym wyjściem z trudnej sytuacji, w której się znajduje. Dla wielu kobiet usunięcie macicy jest w rzeczywistości najlepszym wyborem, co oznacza, że ​​potrzeba leczenia krwotoków miesiączkowych jest przerwana.

Top